تمایز بین کیسه های زیست تخریب پذیر و کیسه های سازگار با محیط زیست مستلزم درک خواص مربوطه و تأثیرات آنها بر محیط است:
کیسه های زیست تخریب پذیر:
کیسه های زیست تخریب پذیر به گونه ای طراحی شده اند که وقتی در معرض شرایط محیطی خاص مانند نور خورشید، اکسیژن و رطوبت قرار می گیرند به عناصر طبیعی مانند آب، دی اکسید کربن و زیست توده تجزیه می شوند.
این کیسه ها را می توان از مواد مختلف، از جمله پلاستیک های گیاهی (به عنوان مثال، PLA)، پلاستیک های کمپوست پذیر، یا پلاستیک های سنتی با افزودنی هایی که تجزیه زیستی را تسهیل می کند، ساخته شود.
در حالی که کیسه های زیست تخریب پذیر سریعتر از کیسه های پلاستیکی معمولی تجزیه می شوند، هنوز هم ممکن است میکروپلاستیک ها یا سایر بقایای مضر برای محیط زیست باقی بگذارند.
به دنبال گواهینامه هایی مانند ASTM D6400 یا EN 13432 باشید که تضمین می کند کیسه ها استانداردهای خاصی را برای تجزیه زیستی و کمپوست پذیری دارند.
کیسه های دوستدار محیط زیست:
کیسه های سازگار با محیط زیست با تمرکز بر کاهش اثرات زیست محیطی آنها در طول چرخه عمر خود، از تولید تا دفع، طراحی شده اند.
این کیسه ها را می توان از مواد پایدار مانند پنبه ارگانیک، جوت، کنف، پلاستیک های بازیافتی یا پلاستیک های زیستی که از منابع تجدیدپذیر به دست می آید، تهیه کرد.
آنها اغلب قابل استفاده مجدد، بادوام هستند و ممکن است ویژگی هایی مانند قابلیت بازیافت یا زیست تخریب پذیری را در خود داشته باشند.
